ผมมองนาฬิกาในมือถือ หกโมงกว่าๆ กับอากาศเลขหลักเดียว มิน่า ถึงได้หนาวเหน็บแบบนี้ ผมเปิดเฟสบุค เห็นฟีดเพื่อนๆในกรุงเทพฯโพสต์อวดความหนาวกันเต็มไปหมด บอกว่าวันนี้กรุงเทพฯ หนาวต่ำกว่า 20 องศา ผมเองก็แทบไม่อยากจะเชื่อว่ากรุงเทพฯ จะมีความหนาวแบบนี้ด้วยเหรอ ผมอยู่มาสิบกว่าปี เจอความหนาวแบบนับวันได้เลย แต่ก็ดีครับ จะได้หนาวไปด้วยกันทั้งทางโน้นและทางนี้

“พี่สนถ่ายภาพมาฝากน้องเยอะๆนะ” น้องชายผมส่งข้อความมาให้

“ถ่ายภาพมาฝากเฮียเยอะๆเลยนะน้อง” เฮียของผมก็บอกผมก่อนผมจะมา

ดังนั้นผมไม่ทำให้ทุกคนผิดหวังแน่นอน เพราะต่อให้ไม่มีใครบอก ผมก็พร้อมจะถ่ายรูป รัวๆอยู่แล้ว ดังนั้นเตรียมพร้อมที่จะเจอการถล่มเฟสบุคด้วยภาพของผมได้เลย ฮ่าๆ

แม้จะมีเครื่องทำน้ำอุ่น แต่ก็ต้องเปิดน้ำร้อนทิ้งไว้ประมาณสองสามนาทีครับ เพื่อให้มันอุ่นพอที่จะสู้กับความหนาวเหน็บได้ ผมรีบอาบน้ำแล้วแต่งตัว จะได้ออกไปสัมผัสเนปาลแบบจริงจังซะที

ผมเดินลงไปที่ล็อบบี้

“Hello! How are you?” เสียงร้องทักของพนักงานต้อนรับที่โรงแรมดังขึ้น เขาชื่อว่าซานโทส ครับ

“ผมสบายดีครับ” ผมตอบกลับไปเป็นภาษาอังกฤษ จากนั้นผมก็ถามเขาว่า วันนี้ผมจะไปเที่ยวไหนได้บ้างในระยะที่เดินได้. เขาก็เลยบอก่วาเอาแผนที่มาเดี๋ยวเขาจะแนะนำ ซึ่งจุดที่ใกล้โรงแรมที่สุดก็คือ Kathmandu Dubar Square ห่างจากโรงแรมแค่ประมาณ 800 เมตรครับ ผมก็โอเค งั้นวันนีผมไปที่นี่แหละ

แล้วผมก็เดินดุ่ยๆไปตามทางที่ซานโทสบอกผม

“ยูเดินไปนะ แล้วจะเจอทางแยกที่แยกเยอะๆ ตรงนั้นให้ถามคนแถวนั้นอีกทีว่าจตุรัสนี้ต้องไปถนนเส้นไหน แล้วเดินตรงไปอย่างเดียว” เขาแนะนำผมแบบนี้

และเมื่อผมเดินไปถึงแยกที่ว่า ผมก็ถามคนที่นั่น เขาก็ชี้เส้นทางให้ครับ

ระหว่างที่ผมเดินฉุยฉายอย่างไม่รีบร้อน ผมก็ได้ยินเสียงผู้ชายชาวเนปาลพูดภาษาจีนครับ เดาว่าน่าจะเป็นไกด์

ผมรีบหันไปมอง ตามนิสัยสอดรู้สอดเห็น เอ้ย ช่างสังเกต ของผม

เขากำลังเดินพาสองสาววัยรุ่นจีนไปเที่ยวสักที่ครับ

ผมเลยเดินเข้าไปทักสองสาว

“Ni men shi zhong gu0 ren ma?” (พวกคุณเป็นคนจีนหรือคับ?)

สองสาวหันมามองผม แล้วตอบว่า ใช่ค่ะ คุณก็เป็นคนจีนเหรอ?

ผมบอกว่า เปล่า ผมเป็นคนไทย พวกเขาก็ทำสีหน้าแบบเซอไพรส์ วายยูพูดจีนได้หละ? ผมก็แบบ บอกว่าได้ง่ายๆหนะ มากกว่านี้ก็ไปไม่ถูกแล้ว

กด์เห็นดังนั้นก็เลยถามว่าผมจะไปไหน ผมก็บอกว่าจะไป Kathmandu Dubar Square. เขาก็รีบบอกว่า ทางเดียวกัน พวกเขาก็จะไปที่นี่ ไปด้วยกันเลยสิ ผมก็เลยไปด้วย อย่างน้อยก็คิดว่าได้เพื่อนใหม่ระหว่างเดินทาง

ซานโทสบอกผมว่าเดินตรงไปอย่างเดียวนะ

แต่ไกด์คนนี้เดินผมพาเข้าซอยนั้นทะลุซอยนี้ จนผมจำทางไม่ได้เลย ฮ่าๆ

แต่ก็ถือว่าดีนะครับ เพราะว่าผมได้เห็นวัดที่สวยมากๆ แกะสลักละเอียดละออสุดๆ ตอนนั้นทั้งผมและสองสาวก็ได้แต่ร้องว้าวๆ เพราะวัดเป็นสีทอง บานประตูหน้าต่างก็เป็นงานทองเหลืองที่ทำเป็นเรื่องราวทางศาสนา มีชาวบ้านมาไหว้พระขอพรอะไรด้วยครับ รวมทั้งขอทานที่มาขอเงิน 55

ที่ตรงนี้ มีคนมาเจิมหน้าผากให้ผมด้วย เหมือนที่เราเห็นในหนังที่เป็นสีๆแปะตรงหน้าผากอ่ะครับ ผมก็ชอบสิ ชอบอะไรที่มันโลคอลอยู่แล้ว

และที่นี่ก็นกพิราบเยอะเช่นเคยครับ คนก็มาให้อาหารนกกันอีกนั่นแหละ

นี่ก็เสียวๆ ถ้านกบินไปแล้วขี้ใส่ คงหมดสนุกแน่นอน

จากนั้นไกด์หนุ่มก็พาพวกเราเดินลัดเลาะไปอีกครับ ถามพวกผมว่าชอบกินโยเกิร์ตไหม? โยเกิร์ตที่เนปาลอร่อยนะ พวกเราสามคนก็บอกว่าอยากลองนะ เขาก็เลยพาไปร้านของเพื่อนเขา ผมแซวเขาว่า ยูเพื่อนทั่วไปหมดเลยนะ เขาหัวเราะ และบอกว่าก็ผมเป็นคนเนปาลนี่นา

ร้านโยเกิร์ตที่พวกเราทานอยู่ในซอยครับ รสชาติอร่อยดี ราคาสองร้อยรูปี ก็ราว 60 บาทครับ ไม่ถือว่าแพงมาก (มั้ง เพราะไม่รู้ว่าเรทจริงๆเท่าไหร่ ฮ่าๆ บอกแล้วทริปนี้เน้นใช้เงินแก้ปัญหาถ้าไม่เกินงบก็สรุปว่าดี)

จากที่คิดว่าเดินราว 20 นาทีก็น่าจะถึง Kathmandu Dubar Square กลายเป็นว่า นี่เราเดินกันนานมาก ฮ่าๆ และผมก็จำทางไม่ได้แล้วสิ ฮ่าๆๆๆ

“เรามาถึงแล้ว Kathmandu Dubar Square” เสียงไกด์พูด (ไกด์พูดจีนนะคับ แต่คือศัพท์จีนง่ายๆ ผมเข้าใจ)

ผมมองไปรอบๆ เห็นเป็นชาวบ้านเอาของมาเรียงรายขาย ส่วนมากก็จะเป็นงานพวกกำไล สร้อยคอ รูปปั้นทางศาสนา เยอะแยะมากมายครับ เบื้องหน้าเป็นงานก่อสร้าง ซึ่งก็คือการบูรณะวัดที่มันพังนั่นเอง ด้านหลังเยื้องไปหน่อยก็เป็นโรงเรียนครับ ซึ่งแน่นอนว่าก็มีไม้ยันไว้ไม่ให้พัง เห็นแล้วละเสี้ยวเสียว

“เดี๋ยวเราแยกกันตรงนี้เนาะ” ผมบอกกับสาวๆชาวจีน. แต่ก่อนจะแยกจากกันเราก็แลกวีแชทไว้เผื่อจะได้ติดต่อกันภายหลัง เผื่อผมไปจีน จะได้ขอคำแนะนำ หรือเขามาไทย ผมก็จะได้แนะนำ รู้จักกันไว้ก็ไม่เสียหายอะไรนี่นา

ผมเปิดหนังสือไกด์บุคที่ผมเพิ่งซื้อสดๆร้อนๆก่อนจะบินมาเพียงหนึ่งวัน เขาบอกว่าตรงนี้คือตลาดของจตุรัส ที่เต็มไปด้วยร้านค้าขายของที่ระลึก งานศิลปะ ซึ่งถ้ามีเวลาก็ให้มาเดิน มันเป็นทางออกของจตุรัสครับ แสดงว่าผมเดินชมแบบจากทางออกไปยังทางเข้าเหรอ? ฮ่าๆ เอาวะ เอาไงเอากัน ในหัวไม่มีอะไรอยู่แล้ว ทริปนี้ลุยเล้ย

ระหว่างที่ผมเดินไปเรื่อยๆ ผมก็เก็บภาพไปเรื่อยๆครับ ทุกอย่างมันน่าสนใจสำหรับผม คนชุดพื้นเมือง แสงที่สะท้อนเป็นเงาในบางจังหวะ สถาปัตยกรรมที่แปลกตา แม้กระทั่งเสาไม้ที่ยันอาคาร มันก็ดูน่าเก็บภาพบันทึกไว้เป็นความทรงจำ

แล้วผมก็เห็นอาคารหนึ่ง เห้ย แกะสลักประตูหน้าต่างสวยจัง เป็นไม้สีดำๆ งานละเอียดมากๆ มีรูปปั้นสิงห์ยืนด้านหน้าด้วย และ ใช่ครับ มีไม้ยันไว้ไม่ให้ล้ม

ผมก็ยืนถ่ายภาพบานประตูเอย หน้าต่างเอย แม้จะเห็นว่ามีทางเข้า แต่ก็ไม่รู้ว่านี่คืออะไร กลัวเป็นบ้านคนแล้วเข้าไปสุ่มสี่สุ่มห้าจะแย่เอา

เปิดหนังสือไกด์บุคดูหน่อยซิ

แต่… หนังสือไกด์บุคมันเป็นเวอร์ชั่นก่อนแผ่นดินไหว ดังนั้นที่เขาพูดกับสิ่งที่ผมเห็น มันไม่ตรงกัน 555

สักพักก็เห็นกลุ่มคนเดินเข้าไปข้างใน

แสดงว่ามันเข้าไปชมข้างในได้ เสร็จตู!!

ผมก็เดินเข้าไปข้างในบ้าง

โอ้โห!!!

ข้างในอลังการงานสร้าง เล่นใหญ่รัชดาลัยเธียเตอร์มากกกกกกกกก

เสาอาคารที่ทำจากไม้ แกะสลักเป็นลวดลายละเอียดละออมาก ไหนจะบานประตู ไหนจะหน้าต่าง โอยๆ มันเป็นเรื่องราวทางศาสนาครับ สวยสุดๆ

ที่นี่มันคือที่ใดกันแน่!!

ผมพลิกไกด์บุคดู

ไม่มีบอก

หรือเพราะผมงง ว่ามันอยู่ตรงไหนด้วยมั้ง

“ที่นี่เป็นที่อยู่ของกุมารี”. ผมหูผึ่งทันที เมื่อได้ยินเสียงไกด์ที่พานักท่องเที่ยวพูดขึ้นมา

อะไรนะ? กุมารี? กุมารีคืออะไรวะ? ฮ่าๆ

ผมก็เลยใช้สกิลการสังเกต เงี่ยหูฟังไกด์พูดต่อไป ก็พอจะจับใจความได้ว่า กุมารี เป็นเด็กตัวเล็กๆ ที่มีความสำคัญทางศาสนาฮินดูครับ เขาจะคัดเลือกกุมารีมาจากกระบวนการบางอย่าง แล้วก็จะให้อยู่ในนี้ กุมารีจะพ้นสภาพการเป็นกุมารีก็ต่อเมื่อมีประจำเดือนคับ เอาหละ ผมได้ยินคีย์เวิร์มาบ้างแล้ว ต่อจากนี้คือข้อมูลที่ผมมาค้นหาเพิ่มเติม เพื่อประกอบความเข้าใจมากขึ้นเกี่ยวกับกุมารีครับ

“กุมารี (เนปาล: कुमारी; อังกฤษ: Kumari) คือเทพธิดาผู้มีชีวิตจริงของชาวเนปาล ที่เชื่อว่าเป็นปางหนึ่งของเทวีทาเลจู ซึ่งเป็นปางหนึ่งของเทวีทุรคา ศักติ (ชายา) ของพระศิวะ ซึ่งเป็นหนึ่งในตรีมูรติ (เทพผู้ยิ่งใหญ่ 3 องค์) ที่ดุร้ายเหมือนเทวีกาลี มาจุติเกิด มาจากการสรรหาจากเด็กหญิงจากวรรณะล่าง และเป็นที่เคารพของผู้นับถือศาสนาฮินดู จนกระทั่งเทวีทุรคามาออกจากร่าง ซึ่งจะนับเมื่อเด็กหญิงผู้นั้นมีประจำเดือน หรือได้รับบาดแผลจนมีเลือดออกจากร่างกายเป็นจำนวนมาก

โดยความเชื่อเรื่องกุมารี เป็นการผสมผสมานกันระหว่างความเชื่อในศาสนาฮินดูและพุทธศาสนาแบบธิเบตหรือวัชรยานในท้องถิ่น มีความเชื่อกระจายทั่วไปในอนุทวีปอินเดีย เช่น อัสสัม, ทมิฬนาฑู, เบงกอล, แคชเมียร์ แต่ที่ได้รับความนิยมและเชื่อถือมากที่สุด คือ เนปาล

การสรรหากุมารี การตรวจดูว่าเด็กหญิงคนนั้นมีลักษณะของเทพ หรือไม่ จะต้องเป็นผู้ที่มีรูปร่างเหมือนต้นกล้วย ขาเหมือนขากวาง หน้าอกเหมือนสิงห์ ลำคอเหมือนหอยสังข์ น้ำเสียงสดใสและอ่อนนุ่ม เมื่อคัดเลือกได้แล้ว เด็กหญิงคนนั้นจะต้องจากครอบครัวของเธอมาอาศัยอยู่กับครอบครัวของผู้ดูแลภายในวังใหญ่ ที่เรียกว่า การ์

กุมารีจะพ้นไปเมื่อเด็กหญิงมีประจำเดือนเป็นครั้งแรก และจะมีการสรรหากุมารีองค์ใหม่ และมีความเชื่อกันว่า ชายผู้ที่เป็นสามีของผู้ที่เคยเป็นกุมารีจะพบกับความหายนะ หรือมีอันเป็นไป ซึ่งเป็นความเชื่อที่ผิด”

ผมเอามาจากวิกิพีเดียนะครับ

ระหว่างที่ทั้งผมกำลังยืนฟังไกด์พูด และคนอื่นๆก็ถ่ายภาพกันอย่างเมามัน ก็มีผู้หญิงสูงวัยโผล่หน้ามาที่ระเบียงบนอาคารครับ แล้วก็พูดภาษาเนปาล จากนั้นก็มีคนพูดภาษาอังกฤษบอกว่าขอให้ทุกคนหยุดถ่ายภาพก่อน และต่อจากนี้กุมารีจะมาปรากฎตัว ห้ามทุกคนถ่ายภาพเด็ดขาด ผมเองก็ตื่นเต้นสิครับ ได้เข้าตำหนักกุมารีมาแบบงงๆ แถมยังจะได้เห็นโฉมหน้าของกุมารีด้วย แม้ตอนนั้นจะไม่ได้รู้เรื่องราวของกุมารีมากนัก แต่ก็คิดว่ามันสำคัญมากแน่ๆคนถึงได้มายืนดูกันขนาดนี้

ทันใดนั้นก็มีเด็กหญิงตัวเล็กๆ แต่งหน้าโผล่มาที่ระเบียงครับ ไกด์ก็บอกว่านี่คือกุมารี นักท่องเที่ยวทั้งหลายก็พากันพูดว่า นมัสเตกุมารี. กุมารีก็ไม่ได้พูดอะไรนะครับ พูดตรงๆคือน้องดูเป็นเด็กน้อยมาก เด็กน้อยหน้าบูดอ่ะครับ ไม่ยิ้มแย้ม ไม่อะไรเลย เหมือนชีวิตเด็กอมทุกข์ หรือจะมาจากที่เป็นกฎว่าห้ามกุมารีมีปฏิสัมพันธ์กับบุคคลอื่นกระมัง กุมารีที่ผมเห็นอายุราวสี่ห้าขวบเองมั้ง เด็กน้อยมาก

กุมารีโผล่หน้ามาให้พวกเราได้เห็นอยู่สักพักก็กลับเข้าไปยังตำหนักครับ แล้วก็มีคนเดินลงมา เอาสีๆมาเจิมหน้าผากให้พวกเรา แล้วก็ยื่นอินทผลัมให้ครับ บอกว่าเป็นของขวัญจากกุมารี ผมก็หยิบมากินอันหนึ่ง อินทผลัมจากกุมารีเชียวนะเว้ยบักสน ผมบอกตัวเอง

พอกุมารีกลับเข้าตำหนัก พวกเราก็สามารถถ่ายภาพกันได้ตามอัธยาศัยเช่นเคยครับ ผมก็เดินเก็บภาพไปเรื่อยๆ เพราะรายละเอียดของตำหนักนี้มันประณีตมากๆ ผมมาทราบทีหลังว่าตำหนักนี้เรียกว่า Kumari Bahal ครับ พอรู้ชื่อมันแล้วผมก็หาข้อมูลเพิ่มเติม ก็พบว่ามีข้อมูลที่น่าสนใจว่า เป็นอาคารที่สร้างขึ้นมาตามลักษณะของวิหารทางพุทธศาสนาครับ (แต่เป็นของฮินดู? งงแฮะ ฮ่าๆ) สร้างขึ้นมาในปี 1757 โดย Jaya Prakash Malla ครับ ตำหนักนี้ไม่ได้รับความเสียหายจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวเมื่อปี 2015 นะครับ ทั้งๆที่อาคารโดยรอบก็ได้รับผลกระทบกันหมด คนเนปาลก็เลยยิ่งเชื่อว่า นี่เป็นพลังการปกป้องของกุมารีนี่เอง ยิ่งศักดิ์สิทธิ์เข้าไปใหญ่เลยครับทีนี้

“ตำหนักกุมารี…”

ผมหูผึ่งอีกรอบ ใช่ ครั้งนี้ผมได้ยินเสียงคนพูดภาษาไทย ผมรีบหันไปยังต้นตอของเสียง ก็พบว่าเป็นพระที่ปิดหน้าปิดตาด้วยหน้ากากกันฝุ่น มากับผู้ชายผิวคล้ำคนหนึ่ง

“คนไทยหรือครับ? สวัสดีครับ” ผมถาม และทักทาย

“อ้าว! นี่ไงเจอคนไทยแล้ว มาคนเดียวเหรอ?” พระองค์นั้นตอบกลับมา

“ครับผม”

“เออ ดี นี่เขาก็มาคนเดียว ดีแล้วจะได้มีเพื่อนเที่ยว” แล้วพระองค์นั้นก็แนะนำคนไทยที่มาด้วยให้ผมรู้จัก ชื่อว่าคุณโน๊ต คุณโน๊ตมากับญาติ พากันมาปีนเขา และเพิ่งกลับลงมา จากนั้นก็ว่าจะไปสักการะสถานที่ประสูติของพระพุทธเจ้าที่ลุมพินีวัน แต่วันนี้เขาแยกมาเที่ยวกาฐมัณฑุก่อน โดยมีพระอาจารย์พาเที่ยว ซึ่งภายหลังก็รู้ว่าท่านเป็นพระเนปาล แต่พูดไทยเก่งมาก

หลังจากที่เจอคนไทยแล้ว พระอาจารย์ก็แยกขอตัวกลับครับ สองชั่วโมงต่อจากนี้ ผมก็เลยได้เที่ยวกันกับคุณโน๊ตครับ เราทั้งคู่ก็ไม่มีข้อมูลอะไรในหัวเลย

“ผมอาจจะแช่แต่ละที่นานหน่อยนะครับ คุณโน๊ต ผมสายชิล ไม่ใช่สายเช็คอิน” ผมรีบบอกเพื่อนร่วมทางที่เจอกันโดยบังเอิญก่อน จะได้รู้สไตล์การเที่ยวของกันและกัน

“ผมก็เหมือนกันครับ ไม่ได้รีบร้อน” คุณโน๊ตตอบกลับ

โอเคงั้นไปด้วยกันได้

ที่พูดมาทั้งหมดนี้ ผมยังไม่ได้เข้าไปถึง Kathmandu Dubar Square เลยนะครับ เพิ่งอยู่ข้างนอกเท่านั้นเอง 555

พอเราทำความรู้จักกันแล้วเราก็เดินไปด้วยกันครับ ไปดูว่าสถานที่ว่านั้นเป็นอย่างไร ซึ่งเมื่อไปถึงผมก็จะเห็นว่ามีอาคารที่เป็นเหมือนศาลาครับ แล้วก็มีคนเนปาลมานั่งตากแดดบ้าง รับลม ชมวิวบ้างก็ว่ากันไป ผมเองก็เป็นพวกสายชอบถ่ายภาพแนวแคปเจอร์วิถีชีวิตอยู่แล้ว ก็ถ่ายภาพกันตรงนี้สนุกเลย

ถัดจากศาลาที่ว่าผมก็เดินเข้าไปยังโซนของจตุรัส แล้วก็สังเกตเห็นรูปปั้นขนาดยักษ์ครับ เป็นรูปปางดุร้าย ผมรีบเปิดไกด์บุคดูว่านี่คืออะไร หนังสือก็บอกว่าเป็นปางที่เอาไว้จ้องมองความชั่วร้าย เมื่อก่อนเวลามีนักโทษทำผิดก็จะให้มาสาบานตนต่อหน้าเทพปางมารร้ายองค์นี้ครับผม

ที่แห่งนี้มีนกพิราบเยอะมาก เยอะแบบเต็มไปหมด นักท่องเที่ยวบางคนก็ซื้ออาหารให้นกพิราบเพื่อจะได้เรียกนกมาหาเยอะแล้วก็เดินให้มันกระพือปีกบินหนี ก็ยิ่งสวยงามสำหรับคนชอบถ่ายภาพ และที่นี่ผมก็เจอสองสาวชาวจีนที่ผมเจอเมื่อตอนเช้าครับ พวกเธอแปลงกายเป็นสาวเนปาลไปแล้ว ผมก็เข้าไปทักทายเธอ เธอสองคนก็ดีใจมาก บอกว่าดีใจมากที่ได้เจอกันอีก ทั้งๆที่เราก็เพิ่งแยกจากกันไม่นาน

ผ่านไปชั่วขณะ คุณโน๊ตก็บอกว่าเดี๋ยวต้องขอตัวกลับก่อน เพราะว่าเดี๋ยวมีธุระต่อ ผมก็อำลากันแล้วก็เดินดื่มด่ำบรรยากาศต่อไปอีกคนเดียวครับ

หนังสือไกด์บุคที่ผมเตรียมถือว่าช่วยได้เยอะ

เพราะมีการเล่าประวัติของแต่ละที่ด้วย

“อาคารนี้เต็มไปด้วยภาพแกะสลักกามาสูตรา” ผมอ่านถึงบรรทัดนี้แล้วก็สะดุดกึก อยากจะรู้ว่าพูดถึงอาคารไหน ก็เลยลองอ่านดูดีๆ ก็ปรากฎว่าเป็นอาคารที่นกพิราบลงมาเยอะๆนั่นแหละครับ ผมก็รีบเดินดุ่ยๆ ออกไปดูว่ากามาสูตราที่ว่าเป็นอย่างไร พอเห็นแล้วก็โอ้โห โบ๊จั้มโบะ เป็นภาพแกะสลักไม้ในท่าทางของการร่วมเพศครับ แหม่ น่าสนใจขึ้นมาละสิ ฮ่าๆ เหตุผลที่เขาแกะสลักเป็นเรื่องราวของกามาสูตราก็เพราะว่าในสมัยก่อนนั้นคนเนปาลแต่งงานกันตั้งแต่อายุยังน้อยครับ จึงให้มาเรียนรู้เรื่องเพศผ่านงานแกะสลักพวกนี้

ผมก็เดินถ่ายภาพงานแกะสลักพวกนี้ไปเรื่อยๆ โดยในอาคารนี้ก็จะมีคนมานั่งเล่นอยู่ไม่ต่างจากอาคารอื่นๆ นกพิราบที่อยู่หน้าอาคารก็พากันกระพือปีกโบยบิน เห็นแล้วก็สวยมากๆ แต่ก็แอบกังวลว่าเอ๊ะ ถ้านกพวกนี้อึมาคงสยองน่าดู

อ้อ Kathmandu Dubar Square นี่เป็นมรดกโลกด้วยนะครับ มาเที่ยวเนปาลเราจะได้เที่ยวมรดกโลกหลายแห่งกันเลยทีเดียว ถึงแม้ว่าส่วนใหญ่จะพังทลายไปแล้วก็ตาม แต่ก็ชวนให้จินตนาการถึงความยิ่งใหญ่ก่อนหน้านี้ได้พอสมควร

“afhskowx%200×78*” ผมได้ยินเสียงผู้หญิงทักผม ซึ่งผมฟังไม่ออก

ผมหันไปดู เป็นผู้หญิงชาวเนปาลครับ กำลังสื่อสารกับผมอยู่

ผมตอบไปเป็นภาษาอังกฤษว่า ผมฟังไม่รู้เรื่องครับ

เธอทำสีหน้าประหลาดใจ แล้วร้องว่า

“What?! I think you are Nepali!”

ผมหัวเราะ แล้วก็บอกว่านี่มีแต่คนคิดว่าผมเป็นชาวเนปาลทั้งนั้นเลย เธอบอกว่าใช่เพราะว่าผมหน้าเหมือนคนเนปาลมาก แล้วเธอก็ถามว่าผมเป็นคนจีนหรือเปล่า

ผมก็ตอบไปว่า เปล่าๆครับ ผมเป็นคนไทย

“ใต้หวัน?” ผมก็บอกว่า “ไทยแลนด์”. เออ คนเนปาลหลายคนเข้าใจว่าไทยแลนด์กับไต้หวันคืออันเดียวกันนะครับ ผมถูกทักว่าไต้หวันประมาณสามสี่คนเลยหลังจากที่ได้ยินผมตอบว่าไทยแลนด์

“ถ่ายรูปฉันสิ” เธอยิ้มให้ เธอเป็นแม่ค้าขายของตรงจตุรัสครับ

“ได้เลย” ผมหยิบกล้องขึ้นมา เธอก็รีบวิ่งไปซบกับเพื่อนของเธอ แต่เพื่อนของเธอก็บ่ายเบี่ยงเพราะอายกล้องครับ เป็นภาพที่น่าขันเสียจริง

“หนึ่ง สอง สาม” ผมนับ ก่อนจะกดชัตเตอร์

“ฉันขอดูรูปหน่อย” เธอบอก ผมยิ้มและยื่นกล้องให้เธอดู

เธอก็ชอบมาก บอกว่าขอบคุณนะ แล้วก็บอกว่าขออีกสักช็อตได้ไหม ผมก็ไม่ปฏิเสธ

ผมเหลือบมองนาฬิกา โอ้ ตอนนี้ก็บ่ายมากแล้ว ผมเองก็ชักจะเริ่มหิวแล้วสิครับ จึงบอกเธอว่าเดี๋ยวผมต้องรีบไปแล้วนะ  วันนี้จะลองจัดอาหารเนปาลอีกสักอย่าง

ผมก็เดินออกมาจากจตุรัสครับ เดินผ่านอาคารที่มีคนนั่งเล่นกัน แต่ดูเหมือนว่ารอบนี้คนจะเริ่มหนาแน่นเข้าไปทุกที ทั้งจากคนเนปาลเอง และจากนักท่องเที่ยวเอง ผมยืนถ่ายรูปต่ออีกนิดหน่อย พลันก็นึกสงสัยว่า เอ คนที่เขามานอนกันที่นี่ เป็นชาวบ้านที่มานอนอาบแดด หรือว่าเป็นคน Homeless กันนะ? เพราะบางคนก็ดูนอนจริงจังกันมาก สภาพก็ดีแล้วเหมือนไม่น่าจะแค่หนีมานอนอาบแดด

หลังจากเดินลัดเลาะผ่านตรอกซอกซอยที่ผมเองก็หลงลืมไป แต่โชคดีที่มีแอพ Mapme ช่วยนำทางให้กลับไปสู่โรงแรมได้ถูกต้อง แม้จะหลงทางกับถนนเส้นเล็กเส้นน้อย ผมก็ไม่กลัวนะครับ กลับสนุกกับมันมาก เพราะผมได้เห็นวิถีชีวิตคนท้องถิ่นของคนเนปาลที่ไม่ใช่แค่สำหรับนักท่องเที่ยว ได้เห็นคนพากันรุมเลือกซื้อเสื้อผ้าราคาถูก คนขายหม้อ ขายผ้าห่มในราคาแบบไม่ได้ฟันนักท่องเที่ยวเท่าไหร่นัก

เมื่อเดินมาถึงโรงแรมแล้ว ผมก็ไปล้างหน้าล้างตาสักหน่อย ก่อนจะเดินไปอีกไม่กี่อาคารก็ถึงร้านอาหารที่ชื่อว่า Paleti ครับ ผมเห็นป้ายด้านหน้าดูน่าสนใจ ก็ตัดสินใจว่าจะลองทานอาหารร้านนี้ดู

อาหารที่ผมสั่งคือ Chicken Stream Mo Mo ครับ เนื่องจากว่าน้องพนักงานต้อนรับที่โรงแรมเล่าให้ฟังว่าอาหารขึ้นชื่อของเนปาลก็เป็น Mo Mo ผมเองก็ใคร่รู้ว่ารสชาติจะเป็นอย่างไรก็เลยจัดมาสักชุด

หน้าตาก็คล้ายกับเกี๊ยวซ่าบ้านเราเปี้ยบเลยครับ ต่างกันแค่รสชาติข้างใน. “อร่อยมาก!” ผมชอบมากๆ ถือว่าผ่านเลยครับฝีมือพ่อครัวร้านนี้ และหลังจากที่ผมใช้ชีวิตในเมืองนี้ ผมก็ฝากท้องไว้กับที่นี่แหละคับ ผมลองทานหลายอย่าง อร่อยทุกอย่างที่สั่งในราคาที่ถูกกว่าร้านอื่นมากๆ อย่างเจ้า Mo Mo ก็ราคาราว 190-280 รูปีครับ ชุดเดียวก็อิ่มมากแล้วครับ

สิ่งหนึ่งที่ผมชอบมากของร้านอาหาร Paleti คือ Wifi ครับ แรงได้ใจมากเลย เหมาะมากกับโปรแกรมเมอร์ผู้เสพติดหน้าจอมือถือแบบผม 55

“You looks like Nepali” ชายที่นั่งโต๊ะข้างๆหันมาพูดกับผม

เอาอีกแล้ว หรือผมจะเนียนเป็นคนเนปาลไปเลยนะ

เขาเข้ามาพูดคุยกับผม เขาบอกว่านี่เป็นร้านของเขาเอง ผมมาเนปาลคนเดียวเหรอ มาอยู่กี่วัน มีแพลนจะไปที่ไหนบ้าง มีอะไรสงสัยก็ถามเขาได้นะ เขาเป็นคนท้องถิ่น ยินดีให้คำปรึกษา ผมก็ขอบคุณเขาไปครับ คนเนปาลส่วนใหญ่ก็เป็นมิตรมากครับ แม้ว่าเวลาเราจะเดินตามถนน เขาจะพยายามขายของ แต่โดยส่วนตัวก็รู้สึกว่าเขาก็ไม่ได้จะเข้ามาตื้อแบบน่ากลัวครับ

ผมก็ตอบไปว่านี่ผมเพิ่งมาได้สองวันเอง แพลนก็ไม่มีหรอกครับ วางแผนกันแบบวันต่อวัน คิดอยากไปไหนก็ไป แต่หลักๆก็อยากจะเห็นมรดกโลก อยากเห็นภูเขาหิมาลัย

“คุณจะไปเทรกกิ้งด้วยไหม?” เขาถาม

“ไม่หละครับ ผมไม่ได้เตรียมร่างกายมามากพอ ยังไม่อยากเดินขึ้นเขามากนัก แต่ว่าโอกาสหน้าผมจะหาเวลามาปีนดู”

“ Poon Hills เดินขึ้นไม่ยากนะแล้วก็สวยด้วย” เขาแนะนำ ซึ่งผมก็ขอบคุณกลับไป แล้วเขาก็ชวนคุยสัพเพเหระอีกหลายเรื่องครับ หลังจากวันนั้นทุกครั้งที่ผมกลับไปทานอาหาร เจ้าของร้านท่านนี้ก็จะมาคุยจ้อด้วยตลอดเลยครับ เขาเคยไปเที่ยวเมืองไทยด้วยแหละ เลยบอกว่าผูกพันกับคนไทย ร้านอาหารของเขาก็เป็นร้านกิจการครอบครัวที่เพิ่งเปิดใหม่ ผมก็บอกว่าดีๆ ร้านคุณทำอาหารอร่อยผมชอบ เดี๋ยวผมจะไปแนะนำเพื่อนๆให้มาลองชิม เขาก็ขอบคุณผมเสียยกใหญ่เลยครับ

การเดินทางเที่ยวคนเดียว มันก็ไม่ได้เดียวดายเสียทุกครั้งหรอกนะครับ แต่มันเป็นโอกาสอันดีที่จะทำให้เราได้เปิดใจ เรียนรู้ที่จะรู้จักผู้คนใหม่ๆ ได้แลกเปลี่ยนเรื่องราวกับผู้คนรอบข้าง ซึ่งสิ่งเหล่านี้ผมว่าก็มีเสน่ห์ไม่แพ้จุดหมายปลายทาง หลายครั้งที่เราจำเรื่องราวระหว่างทางได้มากกว่าจุดหมายที่เราจะไปเสียอีก

แล้วจุดหมายพรุ่งนี้ของผมจะเป็นที่ไหนกันนะ เดี๋ยวมาดูกันต่อครับ

The post My Day In Nepal #Chapter2 เที่ยวเนปาล กาฐมัณฑุ appeared first on Backpack Story.

ผมเปิดอินเตอร์เน็ต รุ่นพี่ของผมส่งลิงค์มาให้ว่า เนี่ยสารบินจัดโปรโมชั่นไปอินเดีย ผมก็สนใจนะครับ แต่ว่ามันต้องบินปีหน้าเลย และอินเดียผมก็ไม่อยากไปคนเดียวเสียด้วยสิ ผมเลยมองหาประเทศที่ไปคนเดียวเองสบายๆหน่อย และก็ลงเอยที่เนปาลนี่แหละครับ

จริงแล้วเนปาลก็เป็นหนึ่งในประเทศที่อยากไปเยือนนะครับ เพียงแต่ไม่ได้อยู่ใน Top List เลยปล่อยผ่านไปหลายครั้ง ครั้งนี้ผมก็ตัดสินใจว่า เอาวะ ไปประเทศนี้นี่แหละ คิดแล้ว มือก็เร็วมากครับ เปิดเว็บจองตั๋วจองโรงแรมทันทีเลย

ก็เลยกลายมาเป็นทริปแบบปัจจุบันทันด่วน 10 วัน กับการมาแบกเป้ลุยเดี่ยวเที่ยวเนปาล

แม้ว่าจะเป็นประเทศในลิสต์ แต่ผมก็มีความรู้เกี่ยวกับประเทศนี้ไม่มาก ยิ่งมาเจอว่าประเทศนี้เสียหายหนักจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวบ้านเมืองเค้าถล่มพังทลายกันเยอะมาก สถาปัตยกรรมต่างๆก็เหลือแต่ซากอิฐ ผมก็เลยค่อนข้างจะอิกนอร์ประเทศนี้ไประยะหนึ่ง แต่ครั้งนี้ ผมก็ตัดสินใจแล้ว จองตั๋ว จองโรงแรมเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็รีบเปิดเน็ตหาข้อมูลคร่าวๆครับผม เอาหละ ครับ มาลุยเดี่ยวเที่ยวเนปาลกับผมดีกว่าเนาะ

ผมจองตั๋วกับการบินไทยครับ เนื่องจากต้องการจะบินไปให้ถึงเร็วที่สุด ราคาตั๋วตอนผมจองก็ประมาณ 17,000 บาท ไปกลับ ใช้เวลาในการเดินทาง 2.50 ชั่วโมง แต่เมื่อมาถึงก็ต้องนั่งรอบนเครื่องรอให้รันเวย์ว่างก่อนครับ เพราะว่าสนามบินที่กาฐมัณฑุมันเล็ก ก็นั่งรออีกประมาณ 30 นาที ปกติผมไม่ค่อยนั่งกับการบินไทยนะครับ ก็มาจากค่าตั๋วที่มันแพงนี่แหละครับผม ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไม๊ทำไมมันแพ๊งแพงกว่าชาวบ้านขนาดนี้ แต่ครั้งนี้ก็ต้องยอม เพราะตัวเลือกไม่เยอะ ฮ่าๆ จากที่นั่งมาก็ดีนะครับ พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินบริการดี แต่ส่วนใหญ่ค่อนข้างมีอายุกันแล้ว พูดจาเพราะครับ ปรบมือให้เลย

รุ่นพี่ผมแนะนำว่า ตอนขามาให้นั่งฝั่ง K นะ จะได้เห็นวิวหิมาลัย แต่ผมมาเช็คอินที่สนามบินแล้วเค้าบอกว่าฝั่งนั้นเต็มหมดแล้ว ผมเลยได้นั่งฝั่ง A แทน แม้จะอดเห็นหิมาลัยแบบสวยๆ แต่ก็ได้เห็นวิวภูเขาที่มีฉากหลังเป็นภูเขาหิมะอันยิ่งใหญ่บ้างเหมือนกันครับ ผมก็ประทับใจมากตั้งแต่อยู่บนเครื่องแล้ว

มาเนปาล เราต้องมีวีซ่าเพื่อที่จะเข้าประเทศ ซึ่งเราสามารถไปทำได้ที่สถานทูตเนปาลที่ กรุงเทพฯ หรือจะไปทำที่สนามบินที่กาฐมัณฑุเลยก็ได้ครับ ผมเลือกแบบอย่างหลังว่าเพราะว่าเป็นการตัดสินใจปุบปับ โดยสิ่งที่ต้องเตรียมไปก็มีแบบฟอร์มขอวีซ่า รูปถ่ายสองนิ้ว สีพื้นหลังเป็นสีอ่อนๆครับ ในเน็ตบอกว่าใช้สองใบ แต่พอไปถึง เจ้าหน้าที่เอาแค่ใบเดียวครับ (แต่เอาไปเผื่อก็ดีนะครับ) และเงิน $25 ครับผม

ผมอ่านในเน็ตเขาบอกว่าไปขอวีซ่าที่นั่นอาจจะต้องใช้เวลานานหน่อย ผมก็กลัวเหมือนกัน แต่โชคดีที่ช่วงที่ผมไปถือว่าเป็น Off Season ทำให้แถวไม่ได้เยอะเลยครับ ผมยืนแค่ห้านาทีก็ได้วีซ่าเข้าประเทศแล้วครับ สะดวกสบายเสียเหลือเกิน

สนามบินที่นี่เรียกว่าสนามบินตรีภูวัณ โอ้โห ครั้งแรกที่ผมเห็น ผมว่า บขส บ้านเรายังดูใหญ่กว่าเลย มันเล็กมากๆ ผมเริ่มจินตนาการแล้วว่า ทริปของผมมันต้องมันแน่นอน แบบนี้แหละที่อยากมาเห็น อยากมาสัมผัส

ด้วยความที่ผมเป็นคนไม่ชอบไปต่อล้อต่อราคาอะไรมาก การเรียกแทกซี่จากสนามบินเป็นเรื่องที่น่าปวดหัวสำหรับผม แม้จะรู้ว่าที่นี่ต่อของได้เยอะ แต่ผมก็มองว่ามันเสียเวลา เลยแจ้งกับโรงแรมที่ผมจองไว้ว่า คุณช่วยเตรียมรถมารับผมหน่อยได้ไหมครับ เดี๋ยวคิดค่าใช้จ่ายอย่างไรก็บอกมา ซึ่งทางโรงแรมก็เตรียมมาให้ครับ เป็นแทกซี่ที่มารับผม คิด $7 ซึ่งผมก็คิดว่าโอเค อย่างน้อยก็ไม่ต้องเสียเวลา ไปถึงปุ๊บ ขึ้นรถปั๊บ กลับเข้าเมืองไปโรงแรมเลย ทริปนี้เน้นเอาเงินแก้ปัญหาครับ 555 เข้าใจตรงกันนะครับ ฮ่าๆ

ย้อนกลับไปนิดนึง ระหว่างที่ผมยืนรอเข้าแถวเพื่อยื่นเอกสารขอวีซ่าเข้าประเทศ ผมก็เห็นสาวฝรั่งแบกเป้มาเที่ยวครับ ผมก็เลยทักทายตามประสาคนมาเที่ยวคนเดียว แล้วก็ทราบว่าเธอมาจากสวิตเซอร์แลนด์ ชื่อว่า นิโคล เธอมาครั้งนี้เป็นครั้งที่สาม เธอบอกว่าชอบประเทศเนปาลมาก คนอัธยาศัยดี ของราคาถูก และธรรมชาติก็สวยงาม. ผมถามว่าเธอจะเข้าไปในเมืองอย่างไร เธอบอกว่าจะนั่งแทกซี่ไป ผมก็เลยชวนว่า นั่งไปกับผมไหมละ ไหนๆ เธอก็จะเข้าไปในโซน Thamel ซึ่งเป็นโซนที่ผมจะไปอยู่แล้ว จะได้ไม่ต้องเรียกแทกซี่ จ่ายเงินเพิ่มให้เสียเปล่า ผมจ่ายให้โรงแรมไปแล้ว เธอก็ตกลงครับ ตอนแรกก็จะช่วยแชร์ แต่ผมว่าไม่ต้องหรอก ถือซะว่านั่งเป็นเพื่อนผมละกัน

ระหว่างนั่งรถเข้าตัวเมือง ผมก็เริ่มเห็นสีสันของชาวเนปาลแล้วครับ มีการแต่งกายในชุดพื้นเมือง และที่สำคัญครับ “ฝุ่นโคตรเยอะ” เยอะแบบเยอะมาก จะเยอะไปไหน พออยู่ไปนานๆก็เริ่มเข้าใจว่าด้วยความที่ประเทศเข้ายังกันดารมาก แล้วเจอเหตุการณ์แผ่นดินไหวอีก ทำให้เต็มไปด้วยการก่อสร้างครับ ดังนั้นมาเที่ยวที่นี่ กรุณาเตรียมหน้ากากกันฝุ่นมาด้วยก็จะดีมากครับ เชื่อผมเหอะ

ระยะทางจากสนามบินมายังย่านที่ผมพัก จากแผนที่แล้วไม่ได้ไกลเอาเสียเลย แต่ด้วยถนนหนทางที่ยังกันดารวิถีเบาๆ ประกอบกับรถยนต์ที่วิ่งไปมาทำให้การจราจรติดขัด ก็ทำให้เราใช้เวลานานกันพอสมควรกว่าจะไปถึงที่หมาย

พอรถแทกซี่จอดส่งผมที่โรงแรมแล้ว เขาก็บอกว่าเดี๋ยวจะไปส่งนิโคล แต่นิโคลบอกว่าไม่เป็นไร เดี๋ยวเธอเดินหาเองได้ มันก็อยู่ย่านๆแถวนี้แหละ แล้วเราก็แยกกัน ก่อนจะลาแทกซี่ผมให้ทิปไป $5 พวกเขาดีใจกันมาก มารู้ทีหลังว่าคนประเทศนี้รายได้น้อยมากครับ น้อยแบบได้ยินแล้วอเมซิ่งเนปาลี

โรงแรมที่ผมพักในกาฐมัณฑุนั้นชื่อว่า Khangsar Guest House ครับ ผมจองมาในราคาที่ถือว่าถูกมาก คืนละ $10 แค่นั้นเองครับ ผมจองไว้แค่สองคืนก่อน เพราะผมไม่มั่นใจว่าราคาสามร้อยกว่าบาทสภาพห้องจะเป็นอย่างไร รูปโปรโมททุกที่ก็ดูสวยหมด แต่สวยแต่รูปจูบไม่หอมก็มีมาก ดังนั้นเพื่อความชัวร์ มาให้เห็นกับตาก่อน ดีไม่ดีจะได้ว่ากันต่อไปได้. และโรงแรมนี้ก็ไม่ทำให้ผมผิดหวังเลยครับ เหนือความคาดหมายด้วยซ้ำ คือสภาพห้องดีมาก สะอาดมาก พนักงานต้อนรับก็เป็นมิตรมาก มีน้ำร้อนให้ใช้ ห้องน้ำดี มีปลักไฟหลายจุด มีไวไฟฟรีอีก เห็นแล้วรู้สึกว่า เอากำไรมาจากไหนนิ

หลังจากที่จัดข้าวของเสร็จแล้ว ผมก็หยิบกล้องขึ้นมาคล้องคอ เตรียมออกไปผจญภัยในประเทศที่ตัดสินใจมาแบบปัจจุบันทันด่วน แถมอากาศข้างนอกก็ราว 16 องศาเซลเซียส คนมาจากเมืองร้อนแบบผมก็มีสะท้านบ้างแหละ. ว่าแล้วก็เริ่มไปลุยเนปาลกับผมเลยนะครับ ป่ะ ไปกัน!!

ทางโรงแรมที่ผมพักให้บริการแผนที่เมืองกาฐมัณฑุด้วยครับ เจ้าของโรงแรมชื่อว่า Dip เขาก็ช่วยแนะนำผมว่าจุดท่องเที่ยวในเมืองนี้มีที่ไหนบ้าง แต่ผมก็สารภาพว่าจำไม่ได้หรอกครับ เดี๋ยวค่อยว่ากัน ทริปนี้เน้นใช้เงินแก้ปัญหา เอาเป็นว่าถ้าไม่เกินงบที่ผมเตรียมมา ก็ไม่ต้องกลัวอะไร (ทริปนี้ผมแลกเงินมาสามหมื่นบาท ได้ราว 900 กว่าเหรียญ ดังนั้นทริปนี้ก็มีงบในใจแล้วว่าห้ามเกินสามหมื่นบาทนะโว้ย…ไม่รวมค่าเครื่องบินไปกลับของการบินไทยนะคับ)

ผมเดินออกจากโรงแรม โดยไม่ลืมที่จะปักหมุดตำแหน่งของโรงแรมบนแอพ Mapme เผื่อหลงทางจะได้หาทางกลับได้ถูก แล้วผมก็เริ่มออกเดินไปเรื่อยๆครับ ด้วยความที่ผมไม่มีแผนการชัดเจน จึงทำให้ทุกอย่างมันดูน่าตื่นตาตื่นใจสำหรับผมมาก ผมชอบถ่ายภาพวิถีของผู้คน ที่นี่ก็เต็มไปด้วยมุมมองที่ผมสนใจ ผมก็เริ่มเก็บภาพไปเรื่อยๆครับ เดินไปเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวา สุดแล้วแต่ใจเรียกร้องว่าอยากจะก้าวไปทิศทางไหน

จากที่ผมเดินผ่านๆ ผมเห็นร่องรอยความเสียหายจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวเมื่อปี 2015 อยู่เต็มไปหมดครับ ผมสงสารพวกเขานะ พวกเขาดูเหมือนก็มีชีวิตที่ลำบากกันอยู่แล้ว แล้วยังมาเจอเหตุการณ์แบบนี้อีก แต่ก็นี่แหละ ชีวิตคนเราเกิดมาก็ยากที่จะคาดเดาได้ ก็ต้องต่อสู้กันต่อไปตราบที่ยังมีลมหายใจ

บ้านเรือนของพวกเขาน้ันทาด้วยสีที่ฉูดฉาดมากครับ สีน้ำเงินก็น้ำเงินแป้ด เขียวก็เขียวเวอร์ แล้วยิ่งชุดที่พวกเขาใส่กันอีก พอยืนน่าประตูมันยิ่งส่งเสริมกันใหญ่ ผมก็สนุกสิครับงานนี้ถ่ายภาพกันแบบรัวๆเลย

นอกจากนี้ผมยังเห็นว่าอาคารส่วนใหญ่จะมีไม้ค้ำยันไว้ครับ ซึ่งเป็นการค้ำไม่ให้มันพังลงมา เห็นแล้วก็รู้สึกเสียวๆ มันจะคำ้ได้จริงเปล่าวะ แต่ก็นะ ถ้ามันพังมา ก็คงช่วยอะไรไม่ได้ คงวิ่งหนีไม่ทันแล้วแหละบักสน ฮ่าๆ

สิ่งหนึ่งที่เป็นสีสันมากของเมืองนี้คือรถสามล้อถีบครับ หาดูชมได้ยากในบ้านเรา จริงๆที่ศรีสะเกษก็ยังมีนะครับ แต่ไม่ได้ประดับประดาด้วยสีสันเรียกแขกอะไรมากมายขนาดนี้ เมื่อผมเดินผ่าน จะมีชาวเนปาลเข้ามาทักทายผมตลอดเลยครับ คำพูดยอดฮิตคือ Hello My Friend. How are you? Where are you from? ซึ่งผมก็ตอบไปครับว่ามาจากเมืองไทย คนเนปาลพูดอังกฤษเก่งมากๆๆๆ ขอปรบมือให้ครับ พูดได้ตั้งแต่เด็กยันคนแก่ใส่ฟันปลอม ผมทึ่งมาก คราหลังผมเลยถามคนเนปาลว่าทำไมพวกคุณถึงพูดอังกฤษกันเก่งจัง เขาบอกว่า เพราะระบบการศึกษาของเขา สอนเป็นภาษาอังกฤษตั้งแต่ประถมครับ เลยพูดกันได้ โห สุดยอดมาก เพราะว่าภาษาอังกฤษถือว่าเป็นประตูสู่โลกกว้างเลยนะครับ เยี่ยมยอดจริงๆ ดังนั้นใครที่จะมาเนปาลคนเดียว ก็ไม่ต้องกังวลนะครับ พวกเขาสื่อสารภาษาอังกฤษคล่องแคล่วเหลือหลาย หายห่วง

อีกอย่างที่ผมสังเกตเห็นก็คือ ส่วนใหญ่แล้วจะเจอแต่ผู้ชายออกมาขายของครับ ผู้หญิงก็มี แต่ค่อนข้างน้อย ผู้หญิงจะเน้นนั่งขายแบบนั่งแช่ ส่วนผู้ชายก็จะออกแนวลุยๆ อย่างเช่น เข็นรถขายถั่ว ขายผลไม้ครับ ผมไม่ได้ถามเหมือนกันว่าเขาขายอย่างไร แต่ทุกคันก็กวักมือเรียกผมตลอดเลย แต่วันนี้ผมขอบายก่อนครับ เน้นเก็บภาพถ่ายก่อนนะครับพี่เนปาล

ผมเดินลัดเลาะเข้าซอยนั้นออกซอยนี้ เดินฝ่าฝุ่นที่คละคลุ้งตามถนน วันนี้ผมตั้งใจไว้ว่าผมจะเก็บภาพผู้คนริมทางที่ผมเห็นนี่แหละ ผมว่ามันมีเสน่ห์ดี ดังนั้นเจออะไรก็ถ่ายๆไปครับผม

แล้วทันใดนั้นผมก็เห็นซอยอีกซอย มองทะลุไปเห็นสถูปขนาดใหญ่พอควรตั้งอยู่ ผมก็รีบเดินเข้าไปเลยครับ โอ้โห เป็นจตุรัสที่มีคนมานั่งชิลๆ วัยรุนเนปาลก็มานั่งรวมหัวกันฟังเพลง หัวเราะกันลั่น สาวๆเนปาลก็มากับแฟน ยืนถ่ายรูปตรงนั้นตรงนี้ ส่วนผู้สูงวัยก็มานั่งเล่นหมากกระดานบ้าง นั่งคุยกันบ้าง ตากแดดแก้หนาว

ผมก็ชอบนะครับสถูปแห่งนี้ มีดวงตาและจมูกด้วย น่ารักมากๆ ฮ่าๆ มารู้ทีหลังว่า ทุกอย่างที่เป็นสถูปคือสัญลักษณ์ทางศาสนาพุทธหมดครับ เช่น ดวงตาหมายถึงดวงตาเห็นธรรม หรือการหยั่งรู้ ส่วนจมูก หมายถึง การหลุดพ้น หรือปรินิพพานครับ จริงๆก็มีรายละเอียดยิบย่อยอีกพอสมควร แต่ผมจะพูดถึงทีหลัง เมื่อเราไปเจอวัดที่เป็นอภิมหาสถูปกันในวันหลัง

ผมอ่านในอินเตอร์เน็ต เขาแนะนำว่าการเที่ยวสถูปให้เดินตามเข็มนาฬิกา ผมก็เดินตามครับ ถ่ายภาพไปด้วย ในตอนนั้นผมรู้สึกว่าตัวเองกำลังเที่ยวในทิเบต เพราะบรรยากาศมันให้มากๆ มันเหมือนแชงกรีล่าที่ผมเพิ่งไปเยือนมา สถูปประดับประดาไปด้วยธงมนต์หลากสีสัน แถมมีวัดที่เป็นรูปทรงเป็นวัดที่ทิเบตที่มีกวางหมอบเคียงข้างธรรมจักร พระที่เดินไปเดินมาก็แต่งกายเป็นลามะอีก แล้วจะไม่ให้ผมคิดถึงทิเบตได้อย่างไรเล่า

สถูปสีขาว รายล้อมด้วยเจดีย์สีดำๆอีกหลากหลายคับ และยังมีนกพิราบด้วยครับ นกเยอะมาก คนที่นี่ก็ชอบให้อาหารนกด้วย สำหรับใครที่มาหลายคนน่าจะชอบเวลาถ่ายภาพกับนกพิราบตอนที่มันบิน ผมว่าสวยเลยแหละ วัยรุ่นที่นี่ก็วิ่งไล่นกเพื่อเก็บภาพกันสนุกสนาน นักท่องเที่ยวแบบผมก็ยืนมองด้วยความสนใจใสสิ่งแปลกใหม่ในพื้นที่ต่างแดน

ผมถ่ายภาพที่นี่ “เยอะมากกก” อยากเติม ก. ไก่ ไปอีกสักสามสิบตัว มารู้ทีหลังจากน้องพนักงานต้อนรับในโรงแรมว่า “นั่นมันสถูปเล็กๆเองนะ” ฮ่าๆ เล็กสำหรับคนพื้นเมือง แต่สำหรับคนไม่รู้อิโหน่อิเหน่แบบผม มันก็ถือว่าอลังการแล้วแหละครับ

ในความสวยงามที่มองเห็น ก็มีความเสื่อมโทรมแทรกอยู่ด้วย ตรงสถูปนี้ก็เหมือนจะมีพวกสิ่งก่อสร้างบางอย่างได้รับความเสียหายจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวเหมือนกันครับ จึงมีงานก่อสร้างอยู่ข้างๆด้วย

ทุกช่วงที่ผมยืนชมงานสถาปัตยกรรมแห่งนี้ ผมจะเห็นว่าชาวเนปาลจะหันมามองและยิ้มให้ตลอดเลยครับ ผมประทับใจพวกเขามากๆ พวกเขาเป็นคนที่เป็นมิตรสุดๆ รอยยิ้มที่จริงใจ มันต่างจากรอยยิ้มเรียกแขกเพื่อซื้อของ

วันแรกของผมที่เนปาลก็อบอุ่นดีครับ การมาเที่ยว สิ่งหนึ่งที่สำคัญมากก็คือ เรื่องราวของ First Impression นี่แหละครับ หลายครั้งที่เราไปแล้วเจออะไรไม่ดี มันก็พาลไม่อยากจะไปเยือนซ้ำ ไม่อยากบอกต่อ แต่ทริปนี้ทุกวันที่ผมเจอ บอกเลยว่า มีสีสัน และเต็มไปด้วยช่วงเวลาที่น่าจดจำครับ ทั้งสนุก ทั้งโมโห ทั้งหดหู่ ครบทุกอรรถรสเลยจริงๆ

หลังจากเดินเที่ยวจนอิ่มหนำสำราญใจแล้ว ผมก็กลับเข้ามาที่โรงแรมเพื่ออาบน้ำแต่งตัวออกไปหาอะไรทานครับ อากาศภายนอกก็เริ่มลดลงเหลือเลขหลักเดียวเสียแล้ว โชคดีมากที่ชุดที่ผมเตรียมไป เอาอยู่ทุกวันครับ แถมไม่หนาเทอะทะด้วย ทุกอย่างดี เปรมปรีสุขสันต์

อาหารวันแรกที่ผมทาน เป็น Nepali Set คับ ไม่รู้ว่าคืออะไร สั่งไปเพราะอยากลองอาหารพื้นเมืองเขา ที่นี่เขาจะทำอาหารสดใหม่ตลอดเลยคับ ดังนั้นเราต้องรออย่างน้อย 30 นาที กว่าจะได้กินครับ เขาไม่มีการทำแช่รอไว้ สั่งแกง ก็จะแกงกันตอนนั้นแหละคับ. สำหรับเมนูมื้อนี้ก็มาเป็นชุด ประกอบด้วยข้าว โยเกิร์ต ซุปสองอย่าง และผักอีกอย่างครับ กินๆคละๆกันไปก็อร่อยดี ใช้ได้ครับ แม้จะมีรสชาติของซุปสีขุ่นๆตัวหนึ่งที่ผมว่าติดเค็มไปหน่อย แฮะๆ

ผมเริ่มเพลียแล้วแหละครับ การนั่งเครื่องบินนานๆ ไม่ใช่เรื่องน่าตื่นเต้นหรือน่าสนุกอีกแล้วสำหรับผม (ยกเว้นตอนเห็นวิวสวยๆ ฮ่าๆ) เพราะมันทำให้ล้าสุดๆครับ วันนี้จึงเป็นเวลาที่ต้องรีบเข้านอนก่อนละครับ พรุ่งนี้ยังมีกิจกรรมให้ทำต่อ จะได้ไปเห็นอะไรที่เป็นสิ่งที่ภาคภูมิใจของชาวเนปาลกันเสียที กับเรื่องราวของกุมารี และจตุรัสกาฐมัณฑุดูบาร์ ครับ

The post My Day In Nepal แบกเป้ลุยเดี่ยวเที่ยวเนปาล #Chapter1 appeared first on Backpack Story.